A la debuta de l'estiu, quand lo solèu escaluda tot, montan lei meissonencas, au rescontre de la sòm cremanta e de lor mòrt.
Au début de l'été, quand le soleil assomme tout, montent les petits escargots, à la rencontre du sommeil brulant et de leur mort.
Lisa Gròs
Quand lo solèu ven fuòc, montan leis estivencas.
F coma fuòc dau cèu
Fèrre e solèu faguèron la pacha per nos cremar
Fielat d'èrbas
Joièu
Lei flors dei rosèlas moriguèron; nos mesclam a lors fruchas.
Lei ventres mòls s'estrifèron sus l'aspretat blava
Linhas puras pegadas sus rovilha cremanta.
Meissonencas, bagas o bracelets alentorn dau rosèu.
Lo Mistrau nos balança.
Montar, fugir encara vers l'improbabla frescor.
Nos quichèrem en pèrlas leugièiras
Ont'anar, onte ?
Pantais de s'aparar dau solèu baug au còr dau fèrre torcit
Per quala dança eterna se son calhadas lei rondas menudas ?
Perletas preciosas
Quant de temps vos fauguèt, morguetas, per escalar vers la mòrt ?
Revolums pegats a la branca dau desesper
Sus la crotz abenada s'amolonèron dau costat de l'ombra maigrostela
Sus la tèrra tan seca, nòstra fin
Photos et légendes : Lise GROS
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire